Foto & Kamera: Kerim Çelik
İş bulmak için gittiği Ankara'da çalıştığı inşaatın çatısından yaklaşık 16-17 metre yükseklikten düştüğünü öne süren 40 yaşındaki inşaat kaynak ustası Yusuf Tarçın, ağır yaralanmasının ardından işvereni tarafından Kocaeli'ye getirilip çarşının ortasında bırakıldığını iddia etti. Kalça ve dizlerinde kırıklar oluştuğunu, kendi ihtiyaçlarını dahi karşılayamadığını söyleyen Tarçın, iş güvenliği önlemlerinin alınmadığını, maaşının ödenmediğini ve tedavi sürecinde yalnız bırakıldığını öne sürerek yaşadığı mağduriyeti Gazetemize anlattı.
"16-17 METRE YÜKSEKLİKTEN DÜŞTÜM”
Yaklaşık iki ay önce iş nedeniyle Ankara'ya gittiğini söyleyen Yusuf Tarçın, kazanın Gölbaşı'nda çalıştığı inşaatta meydana geldiğini belirterek yaşadıklarını şu sözlerle anlattı:
İş nedeniyle yaklaşık iki ay önce Ankara'ya gittim. Çakır Mühendislik'te kaynak ustası olarak çalışıyordum. Yaklaşık iki hafta önce Gölbaşı'nda çalıştığımız inşaatta kaynak yaparken iş kazası geçirdim. Çatıdan düştüm. Düştüğüm yer üç katlı binanın çatısıydı. Yaklaşık 16-17 metre yükseklikten aşağı düştüm. İskelelere çarparak düştüm. Gittiğimiz inşaatta hiçbir şekilde baret, emniyet kemeri ya da iş güvenliğine dair koruyucu ekipman yoktu. O şekilde çatıya çıkıp çalışma yapmamızı söylediler. Zaten diğer çalışanlar da o şekilde çalışıyordu. Biz de çıkmak zorunda kaldık. Çıkınca da malzemeler koptu ve aşağı düştüm. Mağdur oldum.”
"AMBULANSA 3 METRE YÜKSEKLİKTEN DÜŞTÜĞÜMÜ SÖYLEMİŞLER”
Kaza sonrası olayın farklı şekilde aktarıldığını öne süren Tarçın, şunları söyledi:
"Ben yukarıdan düştüğümde yükseklik 16-17 metreydi. Ama ambulanstaki insanları kandırmışlar. 16-17 metreden düştüğümü söylememişler. İbrahim Zöngür, '3 metreden düştü' demiş. Ama orası üç katlı binanın çatısıydı. Hatta ben hastaneye gittikten sonra Gölbaşı Merkez Karakolu ekipleri olay yerine gelmiş. Nasıl tutanak tuttular bilmiyorum ama iki iş arkadaşım da şahit. Düştüğüm yer ölçülebilir. Orası 16-17 metreden aşağı değil.”
"İFADE VEREMEDİM SONRA DA KİMSE GELMEDİ”
Tedavi sürecini de anlatan Tarçın, polis ekiplerine o an ifade veremediğini ancak sonrasında da ifade almak için gelen kimsenin olmadığını belirterek şu ifadeleri kullandı:
"Hastaneye gittiğimde nefes alacak durumda değildim. Makineye, oksijene bağlıydım. Kalçamda kırık var, dizlerimde kırıklar var. Hareket edemiyorum. Polis geldiğinde o anda ifade veremeyeceğimi, biraz toparlandıktan sonra ifade vereceğimi söyledim. Daha sonra ifade almaya kimse gelmedi. Sonra taburcu edildim.”
"BENİ ÇARŞININ ORTASINDA BIRAKIP GİTTİLER”
Taburcu olduktan sonra yaşadığı mağduriyetin daha da arttığını söyleyen Tarçın, işvereniyle ilgili şu iddialarda bulundu:
"Taburcu olduktan sonra iş yeri tarafından arabanın arkasına bindirilip Kocaeli'ye getirildim. Beni hasta halimle çarşının ortasında bırakıp gittiler. Şirketin ismi Çakır Mühendislik. İşveren kişi de İbrahim Zöngür. Yanımda sadece bir iş arkadaşım vardı. 'Paranı yarın vereceğiz' dediler. Ben de burada vereceklerini sandım. Ama hiçbir şekilde para da vermediler.”
"ARKADAŞIM YARDIM EDİYOR İŞ YERİM BANA FIRÇA ATIYOR”
Vücudundaki kırıklardan dolayı bakıma muhtaç olduğunu maddi zorluklar sebebiyle çalışamadığını ve tedavi masraflarını karşılayamadığını belirten Tarçın, işyerinin kendisiyle ilgilenmediğini öne sürerek şöyle konuştu:
"Maaşımı da ödemediler. Sağ olsun buradaki arkadaşım Orhan ağabey yardımcı oldu. Kalacak yerimi, ilaçlarımı kendi cebinden karşılamaya çalışıyor. Allah razı olsun. Ama şu an bakıma muhtacım. Hastaneye gitmem lazım, pansuman olmam lazım. İş yeri hiçbir şekilde ilgilenmiyor. Arıyorum, sürekli bana fırça atıyor. 'Tamam vereceğiz, birazdan yatıracağız' deyip sürekli kandırıyorlar."
“HURDADAN BULDUĞU TEKERLEKLİ SANDALYEYİ GETİRDİ”
Günlük ihtiyaçlarını dahi tek başına karşılayamadığını belirten Tarçın, sözlerini şöyle tamamladı:
"Ayın birinde hastaneden çıktım. O günden beri Orhan ağabey ilgileniyor. Karnımda yarıklar var. Kalçamda ve dizlerimde kırıklar var. Affedersiniz, tuvalete gidip gelmekte bile zorlanıyorum. İbrahim Zöngür beni buraya ilk getirdiğinde Hurdadan bulduğu bir tekerlekli sandalyeyi getirdi ama onun da tekerleri bozuk. Bununla bir yere gidemiyorum. Sağa sola tutunarak ayağa kalkmaya çalışıyorum. Bir el bastonu aldım. Onunla yürümeye çalışıyorum. Şu kırık sandalyeyle, pansuman ve ilaç malzemem olmadığı halde, kalacak yerim olmadığı halde, bunların hepsini bildikleri halde çekip gittiler. Durumum böyle.”
