Sahi, kimdir bu anneler?
Ve nedir annelik dediğimiz şey?
Ben söyleyeyim size…
Anne; “yapamam” dediğini evladı için yapan, “yaparım” dediğinden ise yine evladı için vazgeçebilen kişidir .
Kendi hayallerini yarım bırakıp çocuğunun geleceği için çalışan kişidir anne.Kendi yorgunluğunu içine gömüp “ben iyiyim” diyebilen kişidir.
Annelik,kelimenin tam anlamıyla fedakarlığın ete kemiğe bürünmüş halidir.
Ama biz Anneler Günü geldiğinde anneliği çoğu zaman çiçeklere,sosyal medya paylaşımlarına ve birkaç güzel cümleye sığdırıyoruz.Oysa annelik kahvaltı masalarında verilen hediyelerden ibaret değildir.
Evlatlarını büyütmek için ömrünü veren ama bir gün bir erkeğin öfkesiyle hayattan koparılan anneler var.Geride gözü yaşlı çocuklar bırakan kadınlar var.
Huzurevlerinin penceresinden evlatlarının yolunu gözleyen ama çoğu zaman unutulan anneler var.Yaşlandığında yük gibi görülen,yıllarca sırtında taşıdığı evlatları tarafından yalnız bırakılan,terk edilen anneler..
Ve bir de evladını toprağa veren anneler var…
Ve belkide bir annenin yaşayabileceği en tarifsiz acıdır bu.Bir annenin,kendi evladının ardından ağıt yakması hayatın en büyük adaletsizliklerinden biridir .
Ben bunu uzaktan öğrenmedim.Evlat acısı yaşayan annemin gözlerinde yıllardır o dinmeyen eksikliği gördüm.Kalabalık sofralarda bir sandalyenin hep boş kalışını gördüm.Bazı günler herkes gülerken onun sessizleşmesini gördüm.
Yani annelik dediğimiz şey öyle bir kaç cümleye sığamayacağı gibi,
Anlatmaya da günler geceler yetmeyecektir.
Ve eğer bu dünyada hala anneler ağlıyorsa, kutlamadan önce biraz düşünelim:
Bir anneye verilebilecek en büyük hediye çiçek değil…
Unutulmamak, yalnız bırakılmamak ve hak ettiği sevgiyi gerçekten görebilmektir.
Çünkü anne…
Sadece bir gün hatırlanacak bir kelime değil, bir ömüre sığmayacak kadar büyük bir EMEKTİR.
Sevgiyle kalın..