Yıllar önce hayret ve korkuyla takip ettiğimiz, ilimizde yaşanan “PALU AİLESİ OLAYINI” daha derinden irdeleyen, uzman görüşlerinin de yer aldığı, ailenin bazı üyelerinin çok samimi itiraflarda bulunduğu üç bölümlük belgeseli ibretle izledim. Ve tekrar anladım ki; inanç sömürüsünün yerini hiçbir kötülük alamaz. Öyle ki bu olaylar aşırı cehaletle de birleşince ortaya tam anlamıyla bir aile trajedisi ortaya çıkmış.
“Nasıl oluyor da aileye sonradan dahil olan bir kişi, canavarca hislerle kendi halinde yaşayan bu aileyi etkisi altına alabiliyor” diye düşünmeye çok da gerek yok aslında. Bir evin içinde yıllarca büyüyen korku, sorgulanmayan sözler, mutlak itaat ve dini söylemlerle meşrulaştırılan baskı… Oldukça dindar olan bu insanlar kendilerine uygulanan inanç istismarının içine öyle bir düşmüşler ki; belgeselin adından da anlaşılacağı gibi kendilerini tam anlamıyla bir “sarmalın” içinde bulmuşlar.
İnanç, insanı iyiliğe, merhamete ve vicdana çağıran en güçlü değerlerden biridir. Ancak tarih boyunca kutsal kavramların kimi zaman güç isteyen insanlar tarafından nasıl kullanıldığını da gördük. Palu Ailesi Olayı bunun en çarpıcı örneklerinden biri olarak hafızalara kazındı. Dini söylemler, sorgulamayı susturmanın aracı haline getirildiğinde; insanlar yalnızca fiziksel olarak değil, zihinsel olarak da esaret altına alınabiliyor.
Cehalet kutsallaştırıldığında, sorgulamak günah sayıldığında ve dini kavramlar bir güç aracı haline getirildiğinde inanç, korkunun dili haline gelebiliyor.
Bu olay bize yalnızca adli bir vakayı değil, aynı zamanda manipülasyonun en tehlikeli biçimi gösterdi: kutsal değerlerin arkasına saklanan manevi baskı. Burada sadece bir ailenin çöküşünü değil, toplum olarak sorgulamamız gereken daha büyük meseleleri de görüyoruz. Eğitimsizlik, aile içindeki görünmez şiddet ve dini duyguların her türden istismarı…
Ve biliyoruz ki; benzer manipülasyon biçimleri, farklı evlerde, farklı hayatlarda hala sessizce varlığını sürdürüyor. Bazen bir nasihat gibi yaklaşır, bazen bir dini öğüt kılığına girer, bazen de kişinin düşünme yetisini elinden alarak “senin iyiliğin için” cümlesinin ardına saklanır.
OYSA Kİ; GERÇEK İNANÇ İNSANI ÖZGÜRLEŞTİRİR, KÖRELTMEZ…
Eğitimin olmadığı her yerde ise, karanlığın kapısı her zaman aralıktır. Saf kötülüğün ise en sevdiği şey bu aralık kapılardır.
Sevgiyle kalın…