Ekonomi konuşulurken hep aynı cümleleri duyuyoruz:
Büyüme var. İhracat artıyor. Rakamlar fena değil.
Peki sokak?
Sokakta büyüyen bir şey yok.
Sokakta küçülen yalnızca rakamlar değil; umutlar.
Market fişine bakıp ürünü geri bırakan insan sayısı artıyorsa,
bir baba ay sonunu değil ay ortasını hesaplıyorsa,
bir genç “çalışsam da yetmeyecek” diyorsa
orada ekonomi kâğıt üstünde iyidir, hayatta değil.
Sorun yalnızca fiyatların artması değil.
Sorun, gelirin yerinde sayması.
Bir zamanlar “tasarruf” gelecek için yapılırdı.
Bugün tasarruf, hayatta kalmak için yapılıyor.
Et lüks, tatil hayal, birikim ise masal oldu.
Kimse zengin olmak istemiyor artık.
İnsanlar sadece rahat bir nefes almak istiyor.
Üretmek zorlaştı.
Küçük esnaf ayakta kalmaya değil, devrilmemeye çalışıyor.
Çalışan daha çok mesai yapıyor ama cebine giren aynı.
Ekonomi, sadece tablolarla ölçülmez.
Ekonomi, eve giren poşetle ölçülür.
Çocuğun beslenme çantasındakiyle,
ay sonunda elde kalanla ölçülür.
Belki rakamlar konuşuluyor.
Ama halk sessiz.
O sessizlik, memnuniyetten değil, yorgunluktan.
Ve yorgunluk, en pahalı maliyettir.
Ekonomi düzelir.
Rakamlar toparlanır.
Ama güven giderse, onu geri getirmek en zorudur.
Asıl soru şu:
Biz ne zaman “büyüme”yi rakamlarda değil, hayatın içinde hissedeceğiz?